در اخبار اهل بيت آمده است : امام على سوگند خورد جز براى نماز عبا بر دوش نگذارد تا زمانى كه قرآن را جمع آورى كند . از اين رو ، از مردم كناره گرفت تا قرآن را گرد آورد . پس از آن ، قرآن گرد آورى شده را نزد مردم - كه در مسجد جمع شده بودند . - برد . آنها از خود مىپرسيدند : ابوالحسن براى چه آمده است . امام كتاب را به آنان نشان داد و فرمود : رسول اللّه فرمود : « من ميان شما دو چيز گران بها مىگذارم كه اگر به آنها چنگ زنيد ، هرگز گمراه نمىشويد ؛ كتاب خدا و عترت و اهل بيتم . » اين كتاب است و من عترت . آن گاه خليفهء دوم برخاست و گفت : اگر نزد تو قرآنى يافت مىشود ، پيش ما نيز مانند آن هست ؛ بدان نيازى نداريم . امام پس از آن كه حجّت را بر آنها تمام كرد ، كتاب را بر گرداند . امام صادق عليه السّلام مىافزايد : « امام كتاب را برداشت و به خانه‌اش برگشت ، در حالى كه اين آيه را مىخواند : « . . . آن را پشت سر افكندند و به بهاى كمى فروختند و چه بد متاعى مىخرند . » « 1 »

--> ( 1 ) - المناقب ، ج 2 ، ص 40 ؛ بحار الانوار ، ج 92 ، ص 51 ؛ آيهء 137 سورهء آل عمران است .